Zon, zee, strand en duinen

Het klinkt als de zomer, terwijl de sneeuw pas net verdwenen is. ‘Het hele weekend regen’, voorspelden de weermannen en –vrouwen in Nederland.
Hebben wij daar iets van gemerkt? Absoluut niet! Tijdens het trainingsweekend van de jeugdloopgroep hebben we bijna alleen maar mooi weer gehad. De eerste training op vrijdagavond begon met een druppeltje regen, maar de wedstrijd op zondagmiddag werd toch echt gelopen in t’shirt en korte broek.

Vrijdagavond aangekomen in Schoorl, kregen we de sleutels van onze huisjes. De kleine slaapkamertjes als paardenhokken en een gezamenlijk, stinkend toilethok viel op het eerste gezicht niet echt goed in de smaak. Toen wij later de sleutel kregen van ons gezamenlijke huis en de stank in de wc’s al wat afnam, nam de positiviteit weer wat toe. Omgekleed en al begon de eerste training ter verkenning van het dorp waar we waren beland. Een gezellig, toeristisch dorpje met een supermooie omgeving was al snel de conclusie. En vooral dat laatste was het hele weekend duidelijk zichtbaar. Teruggekomen van de training stond er een ontzettend grote pan klaar met een heerlijke tomatensoep erin. Een soep met drie kilo verse tomaten, gemaakt door Mariska die het hele weekend heeft kunnen genieten van alle complimentjes die ze kreeg. Nadat iedereen gedoucht had, kon het eerste rustmoment beginnen. Hoewel er dit jaar door drie verschillende mensen het spel ‘halli galli’ was meegenomen, was het minder populair dan vorig jaar. Het televisieprogramma ‘X-factor’ was deze avond wel geslaagd. En ook het kaartspelletje ‘klootzakken’ werd het hele weekend gespeeld. Toen het om half elf bedtijd was, ging iedereen netjes naar de paardenhokjes toe, behalve Sanne die zo nodig nog een kopje soep wilde hebben. Stil was het echter niet vlak na bedtijd. Geklets en gegiechel bij de dames, geschreeuw en gebonk bij de heren. Hoe laat het uiteindelijk stil was? Laten we het houden op half 3 ’s ochtends.

De volgende ochtend kropen Laura en Puck om kwart voor acht stiekem uit hun bed om iedereen luidruchtig wakker te maken, voordat Arjo met de vreselijke bel kwam. Ondanks het late naar bed gaan en het vroege opstaan, zat iedereen netjes om half negen aan tafel voor het ontbijt. Na het ontbijt stond iedereen om tien uur weer klaar voor de ochtendtraining. Een heel stuk het bos in en zo kriskras weer terug naar het huisje waar Mariska klaarstond met lekkere ranja. Nadat de meesten even een douche hadden gepakt, gingen we middageten. Brood met de heerlijke soep van de avond ervoor, die gelukkig nog niet op was. Voor de middagtraining werd er weer lekker rustig aan gedaan. Sommigen zijn weer een spelletje gaan spelen, tv gaan kijken of hebben gewoon lekker niks gedaan. Om drie uur stond iedereen klaar voor de lange training. Via het bos naar het strand toe, een heel stuk over het strand heen en dan weer door de duinen en het bos terug naar het huisje. Begonnen met een tempotraining kwamen we aan op een parkeerplaats bij het strand waar Mariska met de bus en ranja stond. Dat hadden we wel even nodig. Daarna gingen we het strand op, waar de zee met grote golven tegen aan sloeg. Een heerlijk stuk om te lopen, maar wel met keiharde tegenwind. Bij de eerstvolgende grote ingang gingen we het strand weer af en liepen we over één lange weg weer terug naar het huisje. Bij het huisje aangekomen nam iedereen weer een douche en om zeven uur werd ons een heerlijk bord nasi en/of macaroni voorgeschoteld. Na het eten gingen we als één grote familie gezellig naar het programma ‘Ik hou van Holland’ kijken. Daarna naar ‘Wat vindt Nederland’ en toen was het alweer bedtijd. Na lang lachen gieren en brullen was het nog steeds niet stil. Vooral de kamers negen en elf wisten het lang vol te houden. Je zou denken dat het de tweede nacht wel wat eerder stil zou zijn, maar tevergeefs. Ook deze nacht werd het niet eerder dan twee uur.

De zondagochtend, toen iedereen eigenlijk al wel wakker was, kwam Arjo nog eens met de verschrikkelijke bel aan zetten. Een kwartier te vroeg! Mensen die we niet kenden en boven ons sliepen, vonden het iets minder leuk dat er op zondag al zo vroeg met een bel werd gerinkeld. Ondanks dat gingen onze staldeuren open en werd iedereen spontaan vrolijk. De lucht was blauw en de zon scheen al, het was lente! Dus zonder klachten stond iedereen op en zat om half negen weer iedereen aan tafel. Een ontbijtje met een eitje. Dat stond op de menukaart van deze zonnige ochtend. En jazeker, ook vandaag stond iedereen weer om tien uur klaar voor de laatste ochtendtraining van het weekend. Een klimmetje van 200 meter omhoog op de trap was het eerste wat ons stond te wachten. Een lekker begin van de training met al onze zere beentjes. We liepen door naar de bovenkant van die klimduin die naast ons huisje lag. In een lange rij renden we als gekken één voor één naar beneden waar Mariska stond om ons te fotograferen. Maar als je beneden bent, moet je natuurlijk ook weer naar boven. Op de helft werd er even geposeerd voor een leuke groepsfoto. We renden weer met z’n allen naar beneden en ook toen gingen we weer vermoeid omhoog. Bovenaan de klimduin, waar we onze schoenen even leegden, werden we geconfronteerd met het ‘Zandbergensyndroom.’ Een syndroom waar Bastian zelf nog niet echt mee om kan gaan, maar ons ondertussen wel allemaal mee heeft besmet. De klimmetjes hadden we voor deze ochtend wel weer gehad. Door het heuvelachtige bos liepen we weer terug naar het huisje waar meteen de korte broeken en hemdjes aan werden getrokken om terug te gaan naar de klimduin. Aangezien de zon nog steeds scheen en de lucht nog hartstikke blauw was, kon je daar heerlijk in het zand liggen. Voetbal mee, handdoekjes mee en flesjes water niet te vergeten. Toen er twee meisjes de klimduin op kwamen, kon Marnix het niet laten om deze ‘chickies’ even te versieren. Na het middageten waar ook weer wat macaroni en soep aan te pas kwam, gingen we weer op weg naar de klimduin. De chickies van Marnix waren helaas nergens meer te bekennen. Om half drie gingen we terug om ons klaar te maken voor de wedstrijd die Jan en Arjo hadden uitgezet in het bos door middel van lintjes aan de bomen te hangen. Helaas hingen niet alle lintjes meer op hun plek door het hoge toeristengehalte. Gevolg? Acht mensen die de goede weg niet liepen en in de Schoorlse bossen zijn verdwaald. Voor de langzamere mensen, die wel goed liepen, was dit wel leuk want nu kwamen zij eens een keer als eerst over de finish. Na even gewacht te hebben kwamen de eerste zes opduiken en misten er nog maar twee: Arjo en Bastian. Terwijl Jan bleef wachten bij de finish, die wel bekend was bij de jongens, liep Renate met de rest alvast terug naar het huisje. Onderweg kwamen we ze gelukkig tegen. Jan werd opgehaald en uiteindelijk is het toch nog goed gekomen. Nadat iedereen de laatste douche had genomen, de kamers leeg en opgeruimd waren, konden we om half zes beginnen aan de patat en frikandellen. De tassen werden ingeladen, de laatste afwas werd gedaan en de terugtocht naar huis kon beginnen.

Hoeveel kilometer we dit weekend hebben gelopen? Een HELE MARATHON!!!